Je vindt ze nog op de antiekmarkten, de vintage Arcopal tassen vanuit de sixties, de retro tassen met de bloemtjes, ze duiken terug op in Afghanistan. Gisterenavond bezocht ik met enkele Duitse collega's het restaurant, Taverna Du Liban. Naast de hummos, tabbouleh, en foul bestelde ik nog een glaasje rode wijn, dat opgediend werd in een Arcopal tas met blauwe bloemetjes. Daar het door het regime verboden is, wijn te serveren, hebben ze nu in de restaurants een tussenoplossing gevonden, de Arcopal tas. Het smaakt naar niets ...
Vandaag vrijdag, start mijn eerste weekeinde in Afghanistan. Deze morgen Moqim's familie op bezoek gehad, iedereen aan het wenen, echt ontroerend. Om elf uur plande ik naar het Serena hotel te gaan voor een zwempartij in het verwarmde openlucht zwembad. Had de ' security' auto besteld voor elf uur, ben om twaalf in de Serena gearriveerd: wachten en wachten. Wel een 2 km gezwommen en dan nog een 45' gefietst, genoten van de zuurstofkuur. Terug naar het guesthouse, zelfde scenario, wachten en wachten. Gelukkig had ik het prachtige boek van Japin, Vaslav, bij.
Met Dietmar, mijn Duitse collega, hebben we een plan bedacht om fit te blijven: liners lopen en dit rond het guesthouse. We starten met 10 m, komen terug, dan 20 meters, terug enz. ben precies vergeten dat ik artrose in de knie heb!
Foto's volgen eenmaal ik in Faisabad ben.
Tja, die arcopalglazen, niet zomaar afwijzen... zat er tenminste wat wijn in.
BeantwoordenVerwijderenGeniet van je blog: voortdoen dus!