Teveel emoties

Gisteren was een dag vol emoties: Liesbeth vertelde me indien het nu een kleinzoon of kleindochter wordt. In ieder geval, we zijn superblij! Daarna belde ze me dat het pakje dat ze opstuurde terugkwam, ontgoocheling alom. We hebben vandaag het adres nog eens gecheckt, en hopelijk wint de  volhouder . Gisteren ben ik verhuisd; geen druk op het water, de lampen die werken via de solar panels branden niet, zeker geen sprake van een warme douche, maar het ergste was de nieuwe matras met "ijzeren resorts". Ik heb vorige nacht geen minuut geslapen en daarbij was het ijskoud. Heb dan mijn slaapzak uit de valies gehaald. De ganse nacht hoorde ik helikopters, en balffende straathonden. Ik slaap deze avond op een slaapmat die ik kreeg van mijn chauffeur. Ben benieuwd.

De workshop is werkelijk een succes en de leraars zijn buiten gewoon actief. Momenteel hebben we 3 vakantie- dagen, maar iedereen komt naar de cursus. Prachtige ervaring, ben echt in form en voel me gelukkig tussen de Afghanen. Hun problemen zijn niet te tellen, vooral die klassen met 70 leerlingen bemoeilijken het lesgeven .Ik moet hen werkelijk bewonderen: laag loon, moeilijke werkomstandigheden en toch trachten ze creatief te zijn .

Nu vertrek ik terug naar het huis, en laat ons hopen dat ik weer niet de ganse nacht helikopters hoor. 

Door al het heen en weer gereis is het spinnen wat op het zijplan geraakt, ik vermoed dat mijn conditie niet meer dat is. Maar ja, laat ons alles in een juiste context plaatsen, deze vrouwen hier die allen graag zouden sporten hebben niet eens die vrijheid.

(Zonder internet tot morgenmiddag.)