Over de brug en aankoop elektriciteitslijnen

De brug, 2 meter breed, gebouwd over de Kocha rivier door de Turken in 2006, die Faisabad verbindt met de “ buitenwijken”,  is voor mij  dagelijks “genieten” van een Afghaanse soap. De brug die maar ruimte biedt voor 1 auto, verfilmt de Afghaanse maatschappij. Aan beide kanten staat er een agent te zwaaien, die de verkeerssituatie nooit onder controle krijgt. Vorige week, hadden ze nu toch een fluitje, zodat ze elkaar signalen kunnen doorsturen; maar niemand houdt daar rekening mee. Aan beide kanten wagen auto’s hun kans, zodat ze in het midden van de brug staan geblokkeerd, neus aan neus en koppig weigeren achteruit te rijden. Ondertussen komen er een 10-tal zwaar bepakte ezels aangelopen, die veel vlugger dan hun eigenaar de auto’s op de brug proberen voorbij lopen. Dan zie ik een blauwe zee van burka’s de brug oversteken, kleuters blootsvoets, schoolgaande kinderen in een zwart-wit uniform met een parasol, een versierd paard ( een overblijvend icoon van de Buzkazi), een bebaarde man met krukken, en een jongen op een fiets met aan weerszijden 2 lange boomstammen. Ondertussen groeit aan weerszijden de file aan, en ben al tevreden dat we na een wachttijd van 20’ de brug kunnen overrijden. Daarna volgt een onverharde weg, die me dagelijks doet kotsen, teveel putten.

Het grote probleem momenteel is het internaat voor meisjes, zonder water. Er is een watertank, we hebben een generator, maar niemand wil de fuel betalen: geen enkele internationale donor en het Ministerie van Onderwijs heeft geen geld. Men bouwt scholen, waar nu al barsten in zijn, maar de rest moet dan maar worden opgelost. In het internaat is de stank van de toiletten onhoudbaar. Gisteren vroeg men, zouden we geen elektriciteitslijn aankopen. Goed, maar wie betaalt de rekening.

Ik probeer het financieel boek van de TTC te ontwarren, maar de vertalers verstaan er zelf niets van.

Gisteren, Pasen, was echt een lastige dag: logistieke problemen bij de vleet. Ik ben de enige buitenlander die daar in die scholen werkt, dus ik ben de enige die eventueel de problemen kan oplossen. Werk aan een strategisch document voor GIZ, we zullen zien …. Maar het is moeilijk.

De temperaturen lopen op tot 30’, gisteren was ik zo moe van die beslommeringen dat ik niet tot een serieuze spinning bike training ben gekomen.

Geniet van de paaseieren, ook ik heb ervan genoten …. Liesbeth bedankt, ook voor de heerlijke koffie. Nu ik een terrastafel heb, met zicht op de druivelaars, voelde ik me even in Italië, met al dat lekkers.