Afghanistan, problemen alom, ook bij de Afghanen die in het Westen asiel kregen. Ik ontmoette Narges in de luchthaven van Kabul, begin februari. Narges had geld geleend om haar zieke moeder en broer te komen opzoeken in Kabul. Sedert onze eerste ontmoeting schrijft Narges me regelmatig, schrijnende verhalen. Narges is een “ gouden” vrouw, gelukkig getrouwd, 2 kinderen en woont sedert 9 jaar nabij Amsterdam. Ze stelt alles in het werk om werk te vinden, deed veel vrijwilligerswerk, maar het lukt haar niet, hoofddoekprobleem. Ik publiceer haar brief zoals ik hem op 29 februari toegestuurd kreeg. Het verhaal van Narges is natuurlijk niet alleenstaand, maar het is een spiegel van Afghanistan.
Beste mevrouw Hilde
Ik vind het niet erg daarom heb ik van u gevraagd, als ik dat erg vond had ik niet van u gevraagd, over mijn gevoel ik ben vandaag weer heel heel heel erg verdrietig weet u waarom, mijn broer is maandag weer geopareerd in zijn been de leven van mijn broer is in gevaar hij is nog jong ik weet niet hoe kan ik hem helpen dat weet ik niet meer ik ben de weg kwijt, mijn moeder legt op dit moment in het ziekenhuis gisterenavond ze is geopareerd in haar buik mijn arme moeder hoe kan zij zo veel pijn dragen, IK woude mijn broer hier was misschien kon die een goede behandeling krijgen of zijn leven niet meer in gevaar zijn, ik weet het niet mijn hersenen doet niet meer o mijn god, ik wil zo veel huilen, maar huilen helpt niet meert. het leven is voor mij zwaar geworden hoe kan ik mijn broer helpen, wanneer hij zal zijn gezondheid terug krijgen, wanneer hij zou van die levensgevare ziekte of , dat soort vragen heb ik maar ik kan geen antwoord voor ze vinden, sorry, dat ik de pijnlijke verhaal aan jou vertel, maar op dit moment u bent de enge mens die kan ik mijn verhaal vertelen want ik word kapot van all die pijnlijke siteuatie. mijn aude broer welke kant moet hij opleten hij moet zorgen om een werk te vinden of voor mijn broer en mijn moeder zorgen het is de moelijkeste tijd voor ons zo moeilijk heb ik nooit in mijn leven gehad wel toen mijn vader dood was ten mijn broer zo was ja het is heel veel .
Dus narges is een vrouw die altijd moet verdrietig zijn, ik ben heel soms blij maar de rest altijd verdrietig het is de achtste jaar dat ik aan het vegten ben met problemen, ik weet niet mijn hersenen werken niet meer .Hoe ik nederlands schrijf als ik iets niet goed schrijf met woorden en zo sorry, want ik heb pijn in mijn lichaam van verdrietighied, waar kan ik help vragen wat moet ik doen dat weet ik niet meer Allah weet het. geef me alstublieft rust.
Lieve groeten,
Narges
Ik vind het niet erg daarom heb ik van u gevraagd, als ik dat erg vond had ik niet van u gevraagd, over mijn gevoel ik ben vandaag weer heel heel heel erg verdrietig weet u waarom, mijn broer is maandag weer geopareerd in zijn been de leven van mijn broer is in gevaar hij is nog jong ik weet niet hoe kan ik hem helpen dat weet ik niet meer ik ben de weg kwijt, mijn moeder legt op dit moment in het ziekenhuis gisterenavond ze is geopareerd in haar buik mijn arme moeder hoe kan zij zo veel pijn dragen, IK woude mijn broer hier was misschien kon die een goede behandeling krijgen of zijn leven niet meer in gevaar zijn, ik weet het niet mijn hersenen doet niet meer o mijn god, ik wil zo veel huilen, maar huilen helpt niet meert. het leven is voor mij zwaar geworden hoe kan ik mijn broer helpen, wanneer hij zal zijn gezondheid terug krijgen, wanneer hij zou van die levensgevare ziekte of , dat soort vragen heb ik maar ik kan geen antwoord voor ze vinden, sorry, dat ik de pijnlijke verhaal aan jou vertel, maar op dit moment u bent de enge mens die kan ik mijn verhaal vertelen want ik word kapot van all die pijnlijke siteuatie. mijn aude broer welke kant moet hij opleten hij moet zorgen om een werk te vinden of voor mijn broer en mijn moeder zorgen het is de moelijkeste tijd voor ons zo moeilijk heb ik nooit in mijn leven gehad wel toen mijn vader dood was ten mijn broer zo was ja het is heel veel .
Dus narges is een vrouw die altijd moet verdrietig zijn, ik ben heel soms blij maar de rest altijd verdrietig het is de achtste jaar dat ik aan het vegten ben met problemen, ik weet niet mijn hersenen werken niet meer .Hoe ik nederlands schrijf als ik iets niet goed schrijf met woorden en zo sorry, want ik heb pijn in mijn lichaam van verdrietighied, waar kan ik help vragen wat moet ik doen dat weet ik niet meer Allah weet het. geef me alstublieft rust.
Lieve groeten,
Narges
Ben zelf tegen een hoofddoekenverbod, maar dit even terzijde.
BeantwoordenVerwijderenNu dat hoofddoekenverbod toch geldt in bepaalde situaties denk ik dat het niet dragen van een hoofddoek voor die vrouw minder erg is dan 9 jaar zonder werk rond te lopen (met alle gevolgen vandien). Maar goed ja, als je denkt dat je alles moet over hebben voor je godsdienst, moet je dat vooral doen hé. Zeker in Nederland.