Het is me toch gelukt.....

 

Wat niemand binnen de Duitse GIZ gemeenschap kan geloven, maar het lukte me het volledige budget, dat het Ministerie van Onderwijs voor de subsidiering van de leerkrachtenopleiding in Badakhshan voorziet, in te kijken. Ik werd gisteren ontvangen in het Provincial Education Department, door enkele gevestigde waarden – 5 mannen, tulband -piepklein bureeltje waar de GIZ kalender aan de muren met afgebrokkelde blauwe verf, toch wat ernst verspreidt. Men had de vergadering zelfs voorbereid en alle nodige documenten gefotokopieerd.

Even dit: er zijn 5107 studenten in de leerkrachtenopleiding in Badakhshan waarvan 3132 vrouwen. Het totale budget: 228,881 euro. Daarvan moet alles worden betaald, uitgezonderd de lonen, ook voor de onderafdelingen die op 10 uur rijden van Faizabad zijn gelegen. Voor iedere student is er op jaarbasis  3 euro voorzien om pedagogische materialen aan te kopen. Voor de internaatsstudenten rekent met 1 euro per dag voor voeding, elektriciteit, water …. totale onder financiering. Ik weet best niet hoeveel er wordt uitgegeven voor bewapening. Misschien een oud statement, maar indien men het onderwijs zo hoog in zijn vaandel draagt, dan zou het Parlement toch een andere begroting moeten goedkeuren. Kortom, een hopeloos budget.

Vandaag had ik een ontmoeting met een diplomaat uit Kroatië, die graag met mij een klein pedagogisch project zou uitwerken. We dachten aan een leesproject, de verhalen van Nasrudin, die de Afghanen zo graag lezen. Ik hou jullie op de hoogte.

Nog steeds snikheet, je zweet zonder dat je 1 beweging maakt. Fruit en groenten op de markt rotten terwijl je erbij staat. Moet noodgedwongen voedsel uit blik aanspreken, tomaten voor de soep en champignons voor de spaghettisaus. Woensdag vlieg ik naar Kabul voor enkele vergaderingen, kijk al uit naar het zwemmen.